బంధం అనుబంధం

ఒక ఆఫీస్ లో ...

ఏంటయ్యా ఫణి ఇంకా రాలేదు? give him a call అన్నాడు సుధాకర్  (సుధాకర్ ప్రముఖ software కంపెనీ లో ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్ గా పని చేస్తున్నాడు... ఫణి ప్రాజెక్ట్ లీడ్)

ఇవాళ client meet ఉందని తెలుసుగా...??

phone attend అవట్లేదు సర్.

ఎందుకు recruit చేస్తారయ్యా ఇలాంటి వాళ్ళని??

ఫణి ఇప్పుడే కాల్ చేసాడు సర్ కొంచం లేట్ అవుతుందని... వాళ్ళ  fatherకి  సీరియస్ గా ఉందట... మీకు కాల్  చేస్తా అన్నాడు సర్.

ఏవేవో సాకులు చెప్తారు... పని దొంగలు వీళ్ళు... నిన్నటి వరకు ఒక మంచి అభిప్రాయం ఉండేది... ఇప్పుడది పోయింది....

half n hour అయింది.. where is phani?

ఇదిగో sir ఫణి వచ్చేడు... What is this phani? Do you know how important this meeting is to our company?? సారీ sir! fatherకి కొంచం సీరియస్ గా  ఉంటే హాస్పిటల్లో జాయిన్ చేసి వచ్చేపటికి లేట్ ఐంది....

హా సర్లే! మీట్ కి అన్ని రెడీయా? you takecare of this meeting. Total responsibility is on u...

meeting commence అయింది...

buzzz.... ఫణి phone ring అవుతోంది... సారీ సర్...

please put it in silent phani..

yes sir !

మీట్ పూర్తయింది... అందరు బయటికొచ్చేరు... ఫణి మాత్రం రూమ్ లో ఉండిపోయాడు.

lets celebrate... yahoo! we have got this project. where is phani...? this credit goes to him... ఫణి where are you man? sir phani is in the conference hall...

సుధాకర్ door తీసేప్పటికి ఫణి సెల్ చూస్తూ  ఏడుస్తూ కూర్చున్నాడు... what happened phani? phone తీసి సుధాకర్ కి ఇచేడు... father expired.. unable to reach u... సుధాకర్ కి మతిపోయింది... ఏమనాలో... ఎలా ఓదార్చాలో తెలియలేదు ఒక్కసారి ఇంతకుముందన్న మాటలు గుర్తోచాయి... am sorry phani.. అసలు ఏమైంది..? 

సడన్ స్ట్రోక్ సర్! హాస్పిటల్ లో జాయిన్ చేసి ఇటొచ్చా సర్... మీటింగ్ అయ్యాక వెళ్లి పోదామనుకున్నా...  ఈలోపే....

sorry ఫణి... i was so rude. నీ position తెలియక... చాల మాటలన్నాను... please forgive me.

duty first ఇంకేదైనా duty తర్వాతే అనేవారు సర్ మా father...

colleagues అందరు లోపలికోచ్చేరు... సుధాకర్ తన కేబిన్ కి వెళ్లి కూర్చున్నాడు... దీర్ఘం గా ఆలోచించసాగాడు...

ఇన్నాళ్ళు డబ్బు status అంటూ తిరిగేను... అమ్మ నాన్న ఎలా ఉన్నారో? అన్న ఆలోచనే రాలేదు...

ఫణికి వాళ్ళ fatherతో ఉన్న attachment సుధాకర్ మనసుని కదిపేసింది.

సుధాకర్ వాళ్ళది ఒక మధ్యతరగతి కుటుంబం... తలిదండ్రులు  చాల కష్టపడి సుధాకర్ ని software Engineering చదివించారు...

ఇంజనీరింగ్ అయ్యాక ఇంక చదివించే స్థోమత లేదని తండ్రి అనడంతో... ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు మొదలుపెట్టేడు సుధాకర్... మంచి కంపెనీలో job వచ్చింది... ఎక్కడో పూణేలో ఉండాలి... అక్కడ ఎలా ఉంటాడో ఏంటో అని తలిదండ్రులిద్దరూ బెంగ పడుతున్నారు... ఓ రాత్రి ఇంటిదగ్గర ఒక లెటర్ రాసి పెట్టి సుధాకర్  ట్రైన్ ఎక్కి పూణే వెళ్ళిపోయాడు. పూణే వెళ్ళిన తర్వాత life మారిపోయింది ... అలా join అయిన తక్కువ సమయంలోనే ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్ అయ్యేడు... రెండు మూడు సార్లు abroad కూడా వెళ్ళాడు... కానీ ఎప్పుడూ తలిదండ్రుల గురించి ఆలోచించే టైం కాని... తీరిక కానీ ఈ ఉద్యోగం ఇవ్వలేదు...

ఆఫీస్ టేబుల్ మిద ఒక పేపర్ ఎగురుతోంది... అది చూసేప్పటికి... తను ఇంటినుంచి వచ్చేసేప్పుడు రాసిన లెటర్ గుర్తొచ్చింది...

ప్రియమైన నాన్నకి...

ఇన్నేళ్ళు కష్టపడి పెంచినందుకు థాంక్స్... నేను నా బ్రతుకు చూసుకోడానికి వెళ్ళిపోతున్నాను... ఇంకా ఈ చీకటి బ్రతుకులు... చాలీచాలనీ తిండితో నేను జీవించలేను...

ఇది గుర్తొచ్చి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చేడు... వెంటనే వాళ్ళమ్మ నాన్నలను చూడాలనిపించింది... ఎవర్నైనా  హత్తుకుని తన బాధని వ్యక్తపరచాలనిపించింది... ఆఫీస్ కి సెలవు పెట్టి  వాళ్ళ ఊరికి  బయల్దేరాడు...

వాళ్ళ ఊరు చేరుకున్నాడు సుధాకర్... ఊరు చాలా  కొత్తగా ఉంది... వాళ్ళుండే ఇల్లు ఇప్పుడు అక్కడ లేదు...ఇంకో ఇంటి తలుపు తట్టెడు... ఏవండి ఇక్కడ చంద్రశేఖర్ రావు గారని ఉండేవారు...?

మీరు?? నేను వారి అబ్బాయిని... నువ్వేనా నాయనా?? వాళ్ళని అంత దీన స్థితిలో వదిలేసి కోట్లు సంపాదించడానికి వెళ్ళింది?  ఆ దౌర్భాగ్యుడిని నేనేనమ్మ... ఇప్పుడెక్కడున్నారు ?? వాళ్ళు అక్కడ ప్రభుత్వ హాస్పిటల్ పక్కన ఉంటున్నారు...

సుధాకర్ అక్కడికి బయల్దేరేడు... హాస్పిటల్ అనగానే చెడు ఆలోచనలు మొదలయ్యాయి.. వెళ్తూన్నంత సేపూ తల్లికేమైందో తండ్రికేమైందో అన్న ఆలోచనలు తనని పీడిస్తూనే ఉన్నాయ్... ఏమయ్యుండదు ఎదో జలుబో దగ్గో జ్వరమో అయ్యుంటుంది... అని సర్ది చెప్పుకుంటున్నాడు.. హాస్పిటల్ పక్కన ఒక ఇంటి బయట బట్టలు ఆరవేస్తూ ఒకామె కనిపించింది... అమ్మా ఇక్కడ చంద్రశేఖర్ రావు గారు... మా వారే  నాయనా అంది ఆమె...

అమ్మా! అంటూ కాళ్ళమీద పడ్డాడు సుధాకర్. ఎవరు బాబు నువ్వు?

అమ్మ నేను నీ సుధానమ్మ... సుధా.. సుధా... అంటూ తల్లి సుధాకర్ మొహం మీద చెయ్యి వేసింది... అప్పటికి కానీ సుధాకర్ కి అర్థంకాలేదు... తల్లి గుడ్డిదైపోయిందని...

అమ్మా... నాన్నా?? లోపలున్నారు బాబు... ఏవండి సుధా వచ్చేడు... అని అమ్మ చెప్తుందేమో అని చూసేడు... లోపలికెళ్ళి తండ్రిని కౌగిలించుకోవాలని అనుకున్నాడు సుధాకర్... కాళ్ళమీద పడి... తను చేసిన తప్పుని క్షమించమని వేడుకుందాం అనుకున్నాడు...

ఆయన గుర్తు పట్టలేరు బాబు అంది తల్లి...  ఇది విని సుధాకర్ గుండె బద్దలైపోయింది... అయ్యో! మిమ్మల్ని చూద్దామని ఇంత దూరం వచ్చేనే! మీతో కలిసి ఉందామని వచ్చెనమ్మా అని గుమ్మం దగ్గరే కూలిపోయాడు... బాబు అంటూ తల్లి శోకిస్తోంది... సుధాకర్ లోపలికి వెళ్ళేడు...

లోపలికి వెళ్ళేప్పటికి  ఓ పాత కుర్చీలో చిరిగిన పంచతో తండ్రి కుర్చుని ఉన్నాడు... ఇంత దుర్భరమైన స్థితిలో వాళ్ళని చూస్తానని ఊహించలేదు సుధాకర్  నాన్న! నేను సుధాని వచ్చేను అని చెప్తున్నాడు...

తండ్రి  నా బ్రతుకు నేను బ్రతుకుతా.. నన్నొదిలెయ్యండి... ఈ రెండు మాటలే మాట్లాడుతున్నాడు...

సుధాకర్ కి ఏం చెయ్యాలో తెలిట్లేదు... అమ్మదగ్గరికి వెళ్ళేడు.. అమ్మా... నాన్న ఏంటమ్మా... నా మాట వినట్లేదు? నాతో మాట్లాడమని చెప్పమ్మా అన్నాడు...

నువ్ వెళ్ళిపోయాక... ఆ లెటర్ చదివిన దగ్గరనుంచి ఆయన ఈ రెండు మాటలు తప్ప ఇంకేం మాట్లాడట్లేదు బాబు అంది...

సుధాకర్ కి దుఖం కట్టెలు తెంచుకుని ప్రవహించే నదిలా వచ్చేసింది... అయ్యో! ఇంత పాపత్ముడినా నేను... తలిదండ్రులని వదిలి ఏం సాధించెను? ఇది చూడటానికా ఇన్ని కోట్లు సంపాదించింది? ఇదా నేను జీవితంలో సాధించింది అని కుమిలిపోసాగాడు... తల్లి వచ్చి ఒదార్చ సాగింది... నాయనా నీ తప్పేముంది ఇందులో...?  జీవితంలో ఎదగాలనుకున్నావ్ వెళ్ళేవ.. సాధించేవ్... ఆ భగవంతుడు మా తలరాతలు ఇలా రాసేడు మేం ఇక్కడే ఉన్నాం...

పదండి అమ్మా... నేను నీకు కళ్ళు తెప్పిస్తాను... నాన్నకి  treatment ఇప్పిద్దాం... వద్దు సుధా... ఎవరి మీదా ఆధారపడకూడదు అన్నది మీ నానగారి సిద్ధాంతం... ఎన్ని కష్టలోచినా ఎవరిమీద ఆధారపడి బ్రతకలేదు బాబు ఇప్పటివరకు..

కొడుకు మీద ఆధార పడటం కాదమ్మా... కొడుకు బాధ్యత తల్లిదండ్రుల్ని జాగ్రతగా చూసుకోవడం... అని తండ్రి దగ్గరికి వెళ్లి తండ్రిని గెట్టిగా వాటేసుకున్నాడు సుధాకర్...

సుధాకర్... బాబు సుధా... అంటూ వినిపించింది  సుధాకర్ కి... ఒక్కసారి తండ్రిని చూసేప్పటికి తండ్రి కళ్ళలో నీళ్ళు... నాన్నా నన్ను క్షమించు అని కాళ్ళ మీద పడ్డాడు... సుధాకర్ భుజాలు పట్టుకుని పైకి తీసి హత్తుకుంటాడు తండ్రి... తల్లిని కూడా దగ్గరికి తీసుకుంటాడు సుధాకర్... నాన్నా అమ్మకి treatment చేయిద్దాం పదండి అని తలిదండ్రులని తీసుకుని వెళ్తాడు సుధాకర్...

treatment అవుతుంది... అమ్మకి చూపు వస్తుంది... సుధాకర్ తలిదండ్రులతో కలిసి ఆనందంగా జీవించసాగాడు.

తలిదండ్రులు పిల్లల భవిష్యత్తు బావుండాలనే కోరుకుంటారు... అందుకోసం వారెన్ని కష్టాలు పడినా... వాటిని ఇష్టంగానే స్వీకరిస్తారు... తలిదండ్రులకి  పిల్లలు భారం కాదు.పిల్లలకి తలిదండ్రులు బరువు కాదు...  కాకూడదు...

తలిదండ్రులని ప్రేమించే ప్రతి వ్యక్తికీ ఈ కథ అంకితం.

వింత ప్రయాణం

                   ఎప్పుడూ ప్లానింగ్ మిద నాకు సదభిప్రాయం లేదు. Management  Science లో "POSDCORB" అని చదివినా... ప్లానింగ్ ఫస్ట్ లెటర్ అయినా సరే... అన్నీమనం అనుకున్న ప్రకారంగా జరగవు కదా! అని నాకో నమ్మకం ...

                 "తానోటి తలచిందంటే దైవం ఇంకోటి తలుస్తుంది అన్నట్టు"  మనకి ఎలాగు ఉండనే ఉంది కదా... అందుకే ఎప్పుడు ప్రయాణం చేసిన అప్పటికప్పుడో కొంచెం ముందో బయల్దేరడం అలవాటు. ముందురోజు ప్రయాణానికి కావలసినవి సర్దుకోవడం... బాగ్ లకి తాళాలు... బస్సు లోనో ట్రైన్ లోనో తినడానికి ఏదో ఒకటి పట్టుకెళ్ళటం... (బయట తినే అలవాటు లేదు నాకు).  బస్సు బయల్దేరే సమయానికన్నా ఒక అరగంట ముందే ఉండటం... పడిగాపులు పడి బస్సోచ్చేక హడావిడిగా ఎక్కి... ఇలాంటి ప్రయాణాలు నాకు కష్టం... ట్రైన్ ఐతే ఎలాగు కరెక్ట్ టైం కి తీస్తాడు లేట్ అయినా తెలుస్తుంది. కానీ ఈ ప్రైవేటు బస్సులు అలా కాదు... వాడిష్టం... కొన్నిసార్లు మన అదృష్టం బావుండి టైం కి వచ్చేస్తాడు... మనకి అసలే అదృష్టం షర్టు పై పాకెట్ లో పెట్టుకు తిరుగుతాం కదా! మన అదృష్టం కొద్దీబండి అరగంటో...  గంటో... లేట్... ఎప్పుడూ ఇదే తంతు... కొన్ని ప్లాన్ ప్రకారం జరగకపోయినా ప్లానింగ్ ఎంత important అన్నది ఈ incident  నుంచి తెల్సుకున్నా... ఎప్పుడూ Main plan  తో పాటు ఓ సెకండరీ plan కూడా ఉండాలి. ఒకవేళ ముందుది ఫెయిల్ అయినా రెండవది workout  అవుతుంది. అదికూడా అవలేదంటే ఆ బ్రహ్మ కూడా కాపాడలేడు.

అసలేం జరిగిందంటే...!

                   హైదరాబాద్ నుంచి వైజాగ్ తిరుగు ప్రయాణం. మీటింగ్ అంతా అయిపోయి రూం చేరుకునేప్పటికి 4:00PM  అయింది. సరే ఇంకా రెండు గంటలు ఉంది కదా ప్రయాణానికి. ఎలాగు బస్సు 6:15PM కి కదా ఇక్కడ గం.6 లకి బయల్దేరినా చాలుకదా... మాదాపూర్ నుంచి కొండాపూర్ ఎంతసేపు కళ్ళు మూసుకుంటే ఆటోలో 5 నిముషాల్లో చేరుకోవచ్చు అని చిన్న కునుకు తీద్దాం అనుకుని మంచం ఎక్కా... కళ్ళు తెరిచేటప్పటికి 6:00 అయింది. ఎలాగు బండి ఉంది... ముగ్గురం కష్టం కదా! నీకు luggage  ఉంది కనుక నువ్వు బండి మిద వెళ్ళిపో నేను ఆటోలో వచ్చేస్తాలే అని బండి మీద వాళ్ళని వెళ్ళమని నేను ఆటో ఎక్కుదామని మెయిన్ రోడ్ దాకా నడిచా!
ఆటోలు వస్తూ పోతున్నాయి... ఒక ఆటో వచ్చి ఆగింది...

భయ్యా! కొండాపూర్ సిగ్నల్ దగ్గరకి అనగానే ఎక్కు అన్నాడు... ఓ పావు కిలోమీటర్ వెళ్ళాక ఎక్కడికెళ్ళాలి అన్నాడు. అదేంటి భయ్యా  కొండాపూర్ సిగ్నల్ అని చెప్పా కదా! అన్నాను....
నేను అటు వెళ్ళట్లేదు దిగి అటు వెళ్తే ఆటోలు దొరుకుతాయి అన్నాడు... ముందే చెప్పచు కదా అని ఇప్పుడు గొడవపడటం సరి కాదని పది రూపాయలు ఇచ్చేసి రోడ్ క్రాస్ చేసి ఇంకో ఆటో డైరెక్ట్ గా కొండాపూర్ సిగ్నల్స్ దగ్గరికి మాట్లాడదామని అనుకున్నా... ఒక్క ఆటో కుడా రాదేం! అప్పటికే 6:10 ఎలాగు బస్సు లేట్ ఉంటుంది కదా మనం టైం కి చేరిపోతాం అనే నమ్మకం.

ఒక ఆటో వాడు వచ్చాడు... కొండాపూర్ సిగ్నల్స్ దగ్గరికి 30 ఇస్తా వస్తావా?? 120 ఇవ్వండి అన్నాడు... నేనింకా  అర్జెంటు కాబట్టి 30 చెప్పా... టికెట్ సర్వీస్ ఐతే 10/-
అసలే మన అదృష్టం ఎక్కువ కదా! బస్సు టైం కి వచ్చేస్తుందేమో అని సర్లే 50 ఇస్తా అన్నా... లేదు 90 ఇవ్వండి అన్నాడు... అలా కాదు 70 చేస్కో అని ఆటో ఎక్కెసా...

                ఈలోపు "సర్ మేం ట్రావెల్స్ నుంచి  కాల్ చేస్తున్నాం.... ఎక్కడున్నారు? బస్సు ఇంకో 5 నిమిషాలలో.. " అని పూర్తి చేసే లోపే నేను ఒక 10 నిముషాల్లో ఉంటా అక్కడ అని చెప్పా..

Hitech సిటీ... రెడ్ సిగ్నల్ పడింది... సిగ్నల్ క్రాస్ చేసేప్పటికి  టైం చూస్తే 6:20... బస్సు బయల్దేరిందని ఫోన్... సరే నెక్స్ట్ స్టాప్ ఎక్కడ?? అక్కడ క్యాచ్ చేస్తా అని చెప్పా... luggage  పట్టుకుని ఉన్న అబ్బాయి బస్సు ఎక్కేసాడు ఫోన్ ల మీద ఫోన్లు అన్నయ్యా ఎక్కడున్నావ్ బస్సు తీసేస్తున్నాడు... వచ్చేసావా అని... లేదింకా ఒక 5 నిముషాల్లో అక్కడుంటా... బస్సు కొండాపూర్ నుంచి గచ్చి బౌలి చేరింది...

               పాపం ఇంకో ఫ్రెండ్ నాకోసం... బస్సు ఎలాగు మిస్ అయ్యాడు కదా బండి ఉంది కనుక... నేను కొండాపూర్ సిగ్నల్స్ దగ్గరకి వచ్చేస్తే... బస్సుని అందుకోడానికి ట్రై చేద్దాం అని వెయిట్ చేస్తున్నాడు... ఈ లోపు ఫోన్ "అన్నా ఎక్కడున్నావ్?? నేను కొండాపూర్ సిగ్నల్ కి లెఫ్ట్ లో ఉంటా.. నువ్వోచ్చేస్తే బస్సు క్యాచ్ చేద్దాం... " సరే అని ఫోన్ పెట్టేసా... కొండాపూర్ సిగ్నల్ వచ్చేసాం అని అన్నాడు... ఇదిగో అని డబ్బులిచేసి దిగి చుస్తే ఎక్కడా కనిపించలేదు ఫ్రెండ్..

ఫోన్ తీసి కాల్ చేశా... ఎక్కడున్నావ్??
"కొండాపూర్ సిగ్నల్స్ కి లెఫ్ట్ లో అన్నా... బస్సు గచ్చిబౌలి దాటిందట... "
అవును కాల్ వచ్చింది.. నువ్వు నాకు కనిపించట్లేదు... ఇదిగో ఇక్కడ పోలీస్ బీట్ ఉంది ఆయన పక్కన ఉన్నా.. కనిపించేనా??
లేదన్నా...
ఏదైనా landmark  చెప్పు... ఎదురుగా పెద్ద హోర్డింగ్ ఉంది... చూసావా??
నాకేం కనిపించట్లేదు అలాంటిది... అన్నాడు...
ఈలోపు బీట్ కానిస్టేబుల్ దగ్గరికి వెళ్లి అడిగా కొండాపూర్ సిగ్నల్స్ అంటే ఇదేనా అని...
ఆ ఇదేనండి అన్నాడు... కాల్ చేసి నేనిక్కడే ఉన్నా... పోలీస్ కూడా ఉన్నాడు అని చెప్పా.. ఈ లోపు పోలీస్ ఫోన్ తీస్కుని అడ్రస్ అడిగాడు... నేను దిగిన సిగ్నల్ కన్నా ముందు సిగ్నల్ దగ్గర ఉన్నాడు.. ఇక్కడినుంచి అక్కడికి 5నిముషాలు నడక...
పరిగేట్టుకెళ్ళినా అదే టైం ఎందుకంటే అది "హైదరాబాద్" కనుక...
తనని కలిసి బండి ఎక్కి ఇద్దరం బయల్దేరాం...

ఫోన్ చేద్దాం ట్రావెల్స్ వాడికి అంటే network not registered  అని వచ్చేసింది... ఇద్దరం బండి మిద గచ్చిబౌలి బయల్దేరాం.... బస్సు అక్కడ లేదు... తన ఫోన్ తీసి కాల్ చేశా.. బస్సు ఎక్కడ ఉంది అని... గచ్చిబౌలి నుంచి నానక్ రామ్ గూడా వెళ్లిపోయింది...

నానక్ రామ్ గూడా ఎలాగు ఔటర్ రింగ్ రోడ్ దగ్గర ఆపుతాడు కదా అని అక్కడికి బండి కట్టేం...
బండి పరిస్థితి బాలేదు... వేడి సెగలు.. పెట్రోల్ ఎంతుందో తెలీదు... ఔటర్ లో పెట్రోల్ బంక్లు కూడా ఉండవు...
ఎలాగబ్బా అని ఆలోచిస్తూ సరే బస్సు దొరికితే దొరికింది... లేకపోతే ఇంకో బస్సు చూసుకుందాం అని డిసైడ్ అయ్యా... ట్రావెల్స్ వాడికి ఫోన్ చేస్తే 8:00 కి ఎల్ బి నగర్ లో బయల్దేరుతుంది అక్కడికి వచ్చేయండి అన్నాడు...
నేనింకా నానక్ రామ్ గుడా... చలో ఎల్ బి నగర్ అనడానికి లేదు...
నానక్ రామ్ గుడా... అస్సలు ఆటోల్లేవ్... వచ్చే ఒకటో రెండో బస్సులు కుడా ఆపట్లేదు..
ఎల్ బి నగర్ అంటే ఎవరు డైరెక్ట్ గా రారాయే... ఆఖరికి ఒక ఆటో వాడు వచ్చాడు...

భయ్యా! ఎల్ బి నగర్... ఎంత??
మీటర్ అన్నా అన్నాడు... సరే మీటర్ కదా అని ఎక్కేసా...
మీటర్ 20 నుంచి మొదలు... కను రెప్ప వేసి తీసే లోపు ఇంకా 10 మీటర్లు కూడా వెళ్ళలేదు 40 దాటింది...
భయ్యా మీటర్ కరాబ్ ఉంది... సరిగ్గా లేదు పక్కకి ఆపేయ్ నేను దిగిపోతా... అన్నా
మీటర్ తిప్పి మళ్ళీ వేసాడు..  20 చూపించింది...
ఆటో అబ్బాయికి ఎల్ బి నగర్ కి రూట్ తెలీదు... నాకు తెల్సినంత వరకు నేను చెప్పుకొచ్చా... అదంతా ఓ కొత్త ప్రపంచం లా అనిపించింది... ఎప్పుడు అటుపక్క ప్రయాణం చెయ్యలేదు.

ఎక్కడ ఎవరు కనిపిస్తే వాళ్ళని భయ్యా! ఎల్ బి నగర్... "సీదా జా... ఏకీ రోడ్..." ఇదే జవాబు... వాళ్ళందరూ సీదా జా సీదా జా అంటే ఆటో అబ్బి ఫ్లై ఓవర్ ఎక్కించేసాడు... ఆటోలు ఫ్లై ఓవర్ లు ఎక్కకూడదు...
కొంత దూరం వెళ్ళాక పోలీస్ ఆపేసాడు...

బండి ఆపించి..
వీడి ఆటో ఎందుకెక్కారు మీరు ? వీడు చోర్.. దోచేస్తాడు కొంత దూరం వెళ్ళేక...
నా అదృష్టం కొద్ది నాదగ్గర విలువైన వస్తువులేం లేవు... సర్ సర్ అంటున్నాడు ఆటో అతను...
నా టికెట్ చూపించి... నేను బస్సు మిస్ అయ్యానని... క్యాచ్ చెయ్యడానికి ఆటో ఎక్కా అని చెప్పా..
పోలీసులకి చెల్లించాల్సింది చెల్లించేసాకా వదిలేసాడు... మళ్ళీ ఫ్లై ఓవర్ దిగి ఎల్ బి నగర్ ఎటు అని దారిని పోయే వాళ్ళని అడుగుతూ వెళ్లాం...

ఈలోపు బస్సు లోంచి ఫ్రెండ్ కాల్ చేసాడు... అన్నయ్యా బస్సు ఎల్ బి నగర్ నుంచి బయల్దేరింది అని...
నేను ఎల్ బి నగర్ వెళ్ళేటప్పటికి 8:30... మీటర్ 415/- ఐంది సర్లే పాపం ఫైన్ కట్టేడు కదా అని ఒక పచ్చనోటు చదివించా...

ఇంతలో ఇంకో ఫ్రెండ్ కి కాల్ చేసి 9:30 బస్సుకి టికెట్ బుక్ చేయించుకున్నా... ఎలాగు బస్సు 9:30 కి మనం ఓ గంట ముందే ఉన్నాం... ఇప్పుడు మిస్ అవదు అనుకున్నా... ఇంకా టైం ఉంది కదా అని చిన్నాన్నా వాళ్ళ ఇంటికెళ్ళి భోంచేసి... 9:15 కే బయల్దేరా...
ఇంటినుంచి బస్టాప్ 5 నిముషాలే అయినా...!

ఈసారి బస్సు 10:00 కే వచ్చేసింది... ;)

"నువ్వేక్కబోయే రైలు జీవితకాలం లేటు" లో రైలు బదులు బస్సు అని రాసుంటే బావుండు అనుకున్నా...

పరివర్తన...

అది నా (PG Diploma in 3d Animation) Entrance exam రోజు...


బుజ్జీ! pencil, eraser, sharpner ఇవ్వమ్మా! అంటూ సిద్ధమవుతున్నా...
examకి పది నిముషాల ముందే హాల్లో కూర్చున్నా...


ఎప్పటిలాగే....
దేవుడా!! ఓ మంచి దేవుడా!!
ఈ ఒక్క ఎగ్జాము పాసయ్యేటట్టు చూడు తండ్రీ!
నేను నిన్ను ఎప్పుడు ఏమీ అడగలేదు...
ఈ ఒక్కసారీ నా మాట విని నన్ను పాస్ చేయించు...
(ఎప్పుడు ఇలానే... ఎప్పుడూ ఏమి కోరుకోలేదని కొన్ని వందల కోరికలడిగుంటా... :) ఆ పైవాడూ నా ముచ్చటని  ఎప్పుడూ కాదనలేదు కూడా.)


పరీక్ష మొదలయ్యింది...


Question  paper ఇచ్చేసారు... ఒక్కసారి అన్ని questions చూసా...


ఒక్క section మాత్రం మొత్తం creativity & visualization మీద...
visualization దగ్గరకి వచ్చేటప్పటికి ఇది కొంచం టైం పడుతుందని మిగిలిన sections complete చేశా ముందు...

మనకసలే సినిమా knowledge ఎక్కువ కదా! సినిమాకి సంబంధించిన సెక్షన్  అంతా complete అయిపోయింది ...

match the following... fill-up the blanks... etc., అన్నీ అయిపోయాయి... 

కొన్ని బొమ్మలు గీయమని ఇంకో సెక్షన్ .. అది కుడా ఐపోయింది...

Visualization దగ్గరికి వచ్చా...

ఒక  పేజిలో 3 బొమ్మలు ఉన్నాయి... 6 బొమ్మలతో ఒక concept చూపించాలి..

ఆ   పై వాటిని బట్టి  మిగిలిన 3 బొమ్మలు  మనం గీసి చూపించాలి... పైన ఉన్న వాటిని  లింక్ చేస్తూ... కాన్సెప్ట్ దెబ్బతినకుండా....

ఇచ్చిన  బొమ్మలు ఇలా ఉన్నాయి....


మొదటి బొమ్మ లో ఒక బోయవాడు గొడ్డలి పట్టుకుని అడవికి బయల్దేరినట్టు... దూరంగా ఒక చెట్టు మిద ఒక పక్షి గూడుకట్టుకుని ఉంది...
రెండవ బొమ్మలో... ఆ బోయవాడు ఈ పక్షి, గూడు ఉన్న చెట్టుని నరుకుదాం అని సన్నద్ధం అవుతున్నాడు.
మూడవ బొమ్మలో చెట్టు మొదలు కొట్టనారంభించాడు...


పై మూడు బొమ్మలు చూసి... నా ఆలోచన ఎక్కడికో వెళ్లిపోయింది... 

రొజూ రామాయణ  పారాయణ వల్లనో... లేక కథలమీద  ఎక్కువ  మక్కువ  వల్లనో... తెలిదు కానీ...

వెంటనే... రామాయణం ఆవిర్భవించడానికి కారణమైన  బోయవాడు.... వాడు కామమోహితాలైన  క్రౌంచ  పక్షులని తన  విల్లంబుతో కొట్టేస్తే పక్షి విలవిలలాడే  సీన్  కళ్ళముందు కదలాడింది...

వాల్మీకి నోటి వెంట  వచ్చిన శ్లోకం వెంటనే జ్ఞప్తికి వచ్చింది...

మా నిషాద ప్రతిష్టాత్వమగమః సాస్వతీ: సమాః

యత్క్రౌంచ మిథునాదేకం అవధీ: కామ మోహితం.

కామమోహితాలై ఒకదాని వెనక ఒకటి తిరుగుతూ రతిని అనుభవిస్తున్న క్రౌంచ పక్షులలో ఒకదానిని బోయవాడు తన విల్లంబులతో కొట్టేడు... ఆ దెబ్బకి ఒక పక్షి నేలకూలింది... మరో పక్షి పడి ఉన్న ఈ పక్షి చుట్టూ తిరుగుతూ విలపిస్తోంది... ఇది చుసిన వాల్మీకికి కోపం వచ్చి తన ప్రమేయం ఏమి లేకుండా ఆశువుగా తన నోటివెంట వచ్చిన మొట్టమొదటి శ్లోకం.

దారిదోపిడీలు చేసుకు బ్రతికేవాడు... కిరాతకుడు... అయిన రత్నాకరుడు(వాల్మికి అసలు పేరు) మనసు చలించి,హృదయం ద్రవించి,ఆశ్రావిలేక్షణుడైనాడు... ఎలాంటివాడు ఎంతటి పరివర్తన చెందాడు??   

బోయవాడిని, పక్షిని చూడగానే దీనికి ఎలాగైనా లింక్ చేయాలి అనిపించింది...

concept పాతదే... కానీ thought కొత్తగా ఉండాలి...

3 బొమ్మలు గీయాలి... ఎలా present  చెయ్యాలి అని ఆలోచన వస్తే 3 కాదు 30 కాదు ఎన్ని బొమ్మల్లో అయినా చూపించవచ్చు... ఒక్క బొమ్మలోనే మొత్తం చూపించచ్చు...

కొన్ని మాటల్లో చెప్పగలం కొన్ని చేతల్లో చెప్పగలం...

Actions speak louder than words కదా...!

దృశ్యరూపంలో ఐతే ఏదైనా తొందరగా అర్ధమవుతుంది...
అందుకే Engineeringలో  drawingకి ఎక్కువ ప్రాధాన్యత.

ఆలోచించడం start చేశా...

ఈ బోయవాడు చెట్టుని నరుకుతున్నాడ?? లేదా చెట్టుని నరుకుతున్నట్టు నటిస్తూ పక్షి,పక్షి పిల్లలు/పక్షి పెట్టిన గుడ్లుకి ఎరా..? అంటే... పక్షిని పట్టటం కోసం చెట్టు నరకక్కర్లే... చెట్టెక్కి పక్షిని జడిపించి లేదా చంపి తీసేస్కోవచ్చు.

చెట్టుని నరకడం ప్రారంభించాడు... దీనితో బోయవాడు వచ్చింది చేట్టుకోసం అని confirm అయిపొయింది... చెట్టు కోసం అంటే  కట్టెల కోసం అని...

ఇది చుసిన పక్షి... ఒకవేళ పిల్లలుంటే దానితో పాటు తీసుకెళ్ళడానికి వీలు పడే పిల్లలు అయి ఉండొచ్చు ఉండకపోవచ్చు...
ఒకవేళ తనతో తీసుకేళ్ళేదే అయితే గూడు గురించి బెంగ అక్కరలేదు... లేదా... గుడ్లు పెట్టి ఇంకా పొదగలేదు  వాటిని... ఆ గూటితో సహా వాటిని ఇంకో చెట్టు పైకి తీసుకెళ్ళిపోవచ్చు...

ఇలా పరిపరి విధాల ఆలోచన సాగుతోంది...

బోయవాడిది ఒకటే aim... ఎలా అయినా ఈ చెట్టు కొట్టి కట్టెలు పట్టుకు వెళ్లాలి...


పక్షికి... తనను తాను రక్షించుకోవడం,తన గూటిని రక్షించుకోవడం, ఉంటే తన పిల్లల్ని రక్షించుకోవడం... అదే ముఖ్యం కదా!
ముందు మనం బ్రతికుంటే... తరవాత ఇంకేమైనా చెయ్యవచ్చు...
పక్షి అక్కడి నుంచి ఎగిరిపోయి తన ప్రాణాలు కాపాడుకోవచ్చు... లేదా తన గూడును కూడా తను తీసుకుని ఎగిరిపోవచ్చు... ఈ రెండు options ఉన్నాయ్ పక్షికి...


general గా ఎవరైనా ఇలాగే ఆలోచిస్తారు... కానీ!


పూర్వం ఆదికవికి కలిగిన మార్పు ప్రభావం నా మీద బాగా పనిచేసింది...


ఎలాగైనా వీడిలో మార్పు తీసుకురావాలి...


కొంసేపు పక్షి view లో ఆలోచించి చూద్దాం అని... thinking thinking  thinking...
ఇలా చెట్లు నరుక్కుంటూ పోతే...
నేను ఎన్ని చెట్లని మారగలను?
నా దురదృష్టం కొద్దీ వీడికి నేనున్న చెట్టే ఎప్పుడూ  దొరికితే...? నా గాతి ఏం కాను?
ఇవ్వళైతే నేను ఇంకెక్కడికో పోతాను... ప్రతి రోజు ఇదే తంతు ఐతే చాల కష్టమైపోతుంది బ్రతుకు అని... 


పక్షికి ఆలోచన కలిగి...వాడితో మొర పెట్టుకుంటే బోయవాడి మనసు కరిగి... వాడు ఇంకేదో చేసుకుంటాడు...
ఇలా వాడి మనసు మార్చేద్దామా? లేక ఇంకేదైనా చేసి వాడిలో మార్పు తీసుకు వద్దామా?? అని అనుకున్నాను... 


సరే ఏదైతే అది అవుతుంది అని బొమ్మ గీయడం start చేశా... గీస్తుంటే... suddenగా pencil పక్షి గూడు నుంచి చెట్టు మొదలు దగ్గరికి జారిపోయి ఒక గీత పడిపోయింది...
ఇదేదో బావుంది...! ఇలా try చేద్దాం అని... అటు ఇటు ఇంకో రెండు గీతలు పెట్టేసా...
పక్షి గూటిని తీసుకుని ఎగురుతున్నట్టు... గూటిని కొంచం కిందకి తీసుకొచ్చా... బోయవాడు దీనిని చూస్తున్నట్టు...


ఇంకో  బొమ్మ లో గూటిని బోయవాడు సగం కొట్టేసిన చెట్టుమొదట్లో ఉంచి..పక్షి వాడితో మాట్లాడుతున్నట్టు గీసా...


మూడవ దానిలో బోయవాడు గొడ్డలి పడేసి తిరిగి వెళ్లిపోతున్నట్టు వేసా...


మరి పక్షి ఏం మాట్లాడింది? వాడు గొడ్డలి ఎందుకు పడేసాడు??
బొమ్మని చూస్తే అర్థమవుతుంది... కాని ఇది explain చేస్తే ఇంకా బావుంటుంది అనిపించింది.... 


రెండవ బొమ్మలో ఏం మాట్లాడింది?? అన్నది పక్కన రాయడం మొదలుపెట్టా..
ఓ మానవుడా! ఈ చెట్టు నరకడం వల్ల నీకోరోజు గడుస్తుందేమో...! నాకు మాత్రం నేను బ్రతికినంత కాలం ఇదే నా నివాసంగా ఏర్పరచుకున్నాను... కావాలంటే ఇంకేదైనా చెట్టు చూసుకో అంటే... నీ మాట నేనెందుకు వినాలి??
పైగా కట్టెలుతో పాటు పక్షి.. పక్షి గుడ్లు దొరికాయని ఒక్క వేటు వేసి వాటిని వాడు తీసుకుపోయినా పోవచ్చు...


ఇలా చెప్తే వింటాడా?? మనిషి కదా.. అస్సలు వినడు...
సరే అని... ఇలా చెప్పించా పక్షి చేత...


ఒరీ! నీకు కావాలంటే నా ప్రాణాలు తీసుకో! నన్నిక్కడికిక్కడే నరికెయ్... అంతగా కావాలంటే నా ప్రాణాలతో పాటు నా   పిల్లలుగా ఈ లోకం ఇంకా చూడని ఈ గుడ్లని కూడా తీసుకో కానీ ఈ చెట్టుని మాత్రం నరకకు...


అదేంటి?? ఈ పక్షికేమైనా మతిపోయిందా?
ఎవరైనా తన ప్రాణాలు కాపాడుకుంటే సరిపోతుంది... నేను బ్రతికితే చాలు అనుకుంటారు...
ఇదేంటి? ప్రాణానికి ప్రాణమైన పిల్లల్ని కూడా తీసుకోమంటోంది...
ఎందుకు ఈ చెట్టుని నరకద్దు? అని పక్షిని ప్రశ్నించాడు...  


అరే! ఏం మాట్లాడుతున్నావ్?? నువ్వున్నది ఈ చెట్టు నీడలో...
ఎంత అమాయకుడివి? నీకు నీడనిచ్చే చెట్టునే నరికేస్తున్నావ్...
కొన్ని సంవత్సరాలుగా ఎంతోమందికి ఈ చెట్టు నీడనిస్తూ చల్లటి గాలినిస్తూ ఎందరికో ఉపయోగపడుతూ ఉంది...
కొన్ని సంవత్సరాలుగా నేనూ ఈ చెట్టువల్ల లబ్ది పొందాను... ఈ చెట్టుపై నివసిస్తున్నాను... నాకు కృతజ్ఞత ఉంది...
ఈ చెట్టుని నరికేయ్యాలి అని నువ్వనుకుంటే ముందు నన్ను చంపేసి తర్వాత నీకు ఇష్టమొచ్చింది  చెయ్యి... అని పక్షి అనేటప్పటికి....


అరెరే..! అల్పప్రాణి... పక్షే అంత ఆలోచనతో తన ప్రాణాలని సైతం లెక్క చెయ్యకుండా ఒక చెట్టు కోసం ప్రాధేయపడింది...
మానవజన్మఎత్తి వివేకం కలిగిన నేను కనీసం ఈ పక్షికి ఉన్న ఆలోచన కూడా లేకుండా ఈ చెట్టుని నరకడానికి సిద్ధపడ్డాను అని సిగ్గు పడి గొడ్డలి అక్కడ పడేసి తిరిగి వెళ్ళిపోయాడు...


దీనితో కథ అయిపొయింది... what an idea valmikiji ?? Hatsoff  to you  :) అనుకున్నా...


కాని ఎక్కడో చిన్న అసంతృప్తి...


ఇక్కడ వాడికి బుద్ధి కలిగి చెట్లు నరకడం మానుకున్నాడు... దీనిని కూడా highlitght చేస్తే బావుండు అనిపించి...


STOP  DEFORESTATION... GO-GREEN  అన్నది add  చేశా...


దీంతో happy... :) satisfied...


ఒక నమ్మకం కలిగింది... ఆ నమ్మకం వమ్ము కాలేదు... :)




    

  

నేను-గీత, సైకిలు మీద...

ఉదయం లేచి ఆఫీసుకి వెళ్ళాలంటేనే భయమేస్తోంది...

ఈ గవర్నమెంట్ బళ్ళని బాన్ చేస్తే బావుండునేమో అనిపిస్తుంది కొన్నిసార్లు.

ఎంత పొల్యూషనో! ఆఫీసు టెన్షన్ వల్ల సగం జుట్టు ఊడిపోతుంటే... ఈ పొల్యూషన్ వల్ల ఇంకొంత జుట్టు ఊడిపోతోంది...

ఇదే మా ఊళ్ళో ఐతే ఇంత పొల్యూషన్ ఉండేది కాదు... ఎంత ప్రశాంతంగా ఉండేదో తెలుసా? చాలా అందమైన,ఆహ్లాదమైన వాతావరణం...

ఊరికి ఒక్క ఆర్.టి.సి బస్సు తప్ప వేరేమీ వచ్చేవి కావు...ఊళ్ళో ఉన్న బళ్ళు కూడా చాల తక్కువ... 

ఇప్పుడైతే 10th క్లాస్ పాస్ అవగానే బండి కొని పిల్లాడికి ఇచ్చేస్తున్నారు కానీ ఆ రోజుల్లో సైకిలే చాలా గొప్ప.

కాలేజికి సైకిలు మీద వెళ్తూ ఉంటే ఆ త్రిల్లే వేరు.సైకిల్ అంటే నాకు నా కాలేజి రోజులు నా లవ్ స్టోరీయే గుర్తొస్తుంది.

నా కాలేజి రోజుల్లో ఐతే...

పొలాలగట్లమ్మట సైకిళ్ళతో నడుస్తూ ముందు అమ్మాయిలు వెనక మన కుర్రాళ్ళతో కలిసి వెళ్తుంటే...
ఆ ఎంజాయ్ మెంట్ అంతా ఇంతా కాదు...
ఇప్పటిలా చిన్న సైకిళ్ళు కాదు పెద్ద సైకిలు అంటారు కదా అది నేను వాడినది... దానికి ముందు లైటు కూడా ఉండేది.అదో పెద్ద యాక్సిసరి అప్పుడు.

సైకిలు వెనక క్యారేజికి పుస్తకాలు,డబ్బా...
ఊరి పొలాలు... గట్లు పుట్టలు చెట్లు సెలయేళ్ళు ఇలా అన్ని దాటుకుంటూ వంతెన మించి కాలేజీకి వెళ్ళే వాళ్ళం.

అది జూన్... కాలేజి మొదలయ్యే కాలం...కాలేజికి కొత్త కొత్తగా జాయిన్ అయినవారు మేము కలిసి వెళ్ళేవాళ్ళం సైకిళ్ళ మీద. కొందరు అమ్మాయిలు మాత్రం బస్సులో వచ్చేవారు కాలేజికి.కాలేజి స్టార్ట్ అయ్యి ఒక నెల అయింది... అన్నితెల్సిన మొహాలే... రొటీన్ అయిపొయింది...  ఒక రోజు ఓ అందమైన అమ్మాయి బస్సుదిగింది... పదహారణాల తెలుగమ్మాయి అంటారు కదా... అచ్చు అల్లాంటి అమ్మాయే దిగింది లంగా-వోణితో...

                                                                  వాలుజడ వయ్యారం...

లంగా-వోణి  సింగారం..

ఎవర్రా ఈ బంగారం??    

అని అడిగా బోసుగాడిని... బోసుగాడు నాకు చిన్నప్పటినుంచి మంచి ఫ్రెండ్...

గీత అని కొత్తగా వచ్చిందిరా... పోస్ట్ మాష్టర్ గారి అమ్మాయిట...

ఎవరు? మన ఊళ్ళో ఇంతకముందు పనిచేసారు... రాఘవయ్య అని... ఆయనేనా??

అవున్రా అన్నాడు...

  

మా నాన్నగారు మా ఊరి ప్రెసిడెంట్.గీత మా ఊరి పోస్ట్ మాస్టర్ గారి అమ్మాయి.తను నాకు చిన్నప్పటినుండి తెలుసు.నేను గీత కలిసి ఆడుకునే వాళ్ళం.

నేను ఏడవ తరగతి చదువుతుండగా రాఘవయ్యగారికి ట్రాన్స్ఫర్ అయింది. అప్పుడు వేరే ఊరు వెళ్ళిపోయారు... తర్వాత మళ్ళీ కలవలేదు గీతని.అసలు నేను గుర్తున్నానో లేదో!?

అందరం క్లాసుకి వెళ్లాం...
నేను ఎందుకో గీతనే అలా చూస్తూ ఉన్నా...
"లవ్ ఎట్ ఫస్ట్ సైట్!" అంటే ఇదేనేమో అనిపించింది.నాలో నేనే నవ్వుకోవడం మొదలుపెట్టాను. బోసుగాడు నన్నే గమనిస్తూ ఉన్నాడు.. వాడికి అర్థమయినట్టుంది.

కాలేజి అవగానే అందరు బయలుదేరారు.నేను వెళ్లి గీతని పలకరిద్దాం అని అనుకున్నా...
తీరా నాకు గుర్తు లేదు అని గాలి తీసేస్తుందేమో గీత అని పలకరించలేదు.. తను బస్సెక్కి వెళ్ళిపోయింది.
నేను బోసు మా సైకిళ్ళ మీద ఇళ్ళకి బయల్దేరాం...

ఇప్పుడు తక్షణ కర్తవ్యం అన్నాను నేను?? బోసేమో గీత ఇల్లు తెల్సుకోవడం అన్నాడు...

ఒరేయ్ బోసు... గీత నాది... అని నేను మొదలుపెట్టేలోపే...
ఆపెయ్యరా...
నాకంతా తెలుసు...
నీ గురించే అన్నా గీత వాళ్ళిల్లు తెల్సుకోవాలని...

అరేయ్ మామ థాంక్స్ రా... ఇల్లు తెల్సుకోడానికి ఏముంది? పోస్ట్ మాష్టారి ఇల్లు...

అక్కడుండేది గీత కాదు సీత... రాఘవయ్యగారు రిటైర్ అయిపోయారు... ఇంక మన ఊళ్లోనే మకాం...
అవునా!? ఎగిరి గంతేయ్యాలని అనిపించింది నాకు...
వెంటనే ఊళ్లోకి వెళ్లాం...

ఆంజనేయస్వామి కోవెల వరకే బస్సు అక్కడినుంచి ఒక అరకిలోమీటరు ఊళ్లోకి నడవాలి...

గీత బస్సు దిగింది.. నేను బోసుగాడు గీతని ఫాలో అవుతున్నాం...
గీత అది గమనించి వెనక్కి తిరిగింది... బోసుగాడు మాత్రం సైకిలు మీద అలా ముందుకి పోయాడు..
నేను గీతకి దొరికిపోయా...

ఏంటి? ఫాలో అవుతున్నవా? అంది గీత.
ఊళ్లోకి ఇది తప్ప ఇంకే రూటు లేదు... అయినా నిన్ను నేను ఎందుకు ఫాలో అవుతా? నాకేంటి అవసరం? అని అడిగేసా...
పోరా బొండం అనేసి నవ్వుకుంటూ పరిగెత్తింది గీత...
నాకర్థం కాలే... పైగా కోపం వచ్చింది... (నేను చిన్నప్పుడు కొంచం బొద్దుగా ఉండేవాడిని... గీత నన్ను బొండం అనేది)
బొండం గీండం అంటే బావుండదు చెప్తున్నా అని అనే లోపే గీత వెళ్ళిపోయింది...
అంటే గీతకి ఇంకా గుర్తున్నాననమాట... నాలో సంతోషానికి అవధుల్లేవు...
బోసుగాడు గీతా వాళ్ళిల్లు ఎక్కడో కనిపెట్టేసాడు...

అలా రోజు ఉదయం,సాయంత్రం గీతని బస్టాప్ దాకా నేను గీత కలిసి వెళ్ళేవాళ్ళం...
గీత క్లాస్ టాపర్.. నేను పర్వాలే యావరేజ్ స్టూడెంట్ ని... అమ్మాయిలు అందరూ గీతతోనే ఉండేవారు... మాట్లాడటానికే అయ్యేది కాదు...  అలా ఫస్ట్ ఇయర్ అయిపొయింది... నేను గీత కొంచం క్లోజ్ అయ్యాం...
గీతకూడా కాలేజికి సైకిల్ మీద వస్తే బావుండు అని రాత్రి అనుకున్నా...
ఉదయం రెడీ అయ్యి నా సైకిల్ తీసే టైంకి గీత మా ఇంటి ముందు నుంచి  సైకిల్ బెల్ కొట్టుకుంటూ వెళ్తోంది...
నేను బయల్దేరా...
ఇద్దరం రోజు సైకిళ్ళ మీద అలా మాట్లాడుకుంటూ వంతెన దాకా వెళ్లి అక్కడ కొంచం సేపు ముచ్చట పెట్టి అప్పుడు క్లాసుకి వెళ్ళేవాళ్ళం...

ఒకరోజు గీత సైకిల్ పాచ్ అయింది...
కాలేజి బస్సు కుడా మిస్ అయితే బావుండు అని బోసుగాడికి చెప్పి బస్సు తొందరగా తీసేయ్యమన్నా...
ఫ్రెండ్ అంటే వాడే... నేను గీత ప్రేమకోసం ఎంత కష్టపడుతున్ననో వాడికే తెలుసు.
గీత బస్సు మిస్ అయింది... రా గీతా కాలేజీకే కదా! మనిద్దరం కలిసి వెళ్దాం... నీకేం అభ్యంతరం లేకపోతేనే అని నేను అన్నాను...
గీత వచ్చి ముందు కూర్చుంది... చల్లటి గాలి...
ఆ చల్లగాలికి ఈ పిల్లగాలి కుడా తోడైంది...

మొహమ్మీద ఆ గాలికి రెక్కలు కట్టుకు ఎగురుతున్నాయి తన ముంగురులు...
ఏదో సినిమాలో చెప్పినట్టు ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయినట్టు అయిపొయింది...

ఎప్పుడూ కాలేజి చదువు తప్ప మా మధ్య ఇంకేం టాపిక్స్ రాలే... ఇప్పుడే కరక్ట్ టైం అని అనిపించింది...
గీతకి చెప్పేద్దామ? ఎలా రియాక్ట్ అవుతుందో!?  మళ్ళీ సాయంత్రం బస్సులో వెళ్ళిపోతుంది...
రోజు పాచ్ అయితే బావుంటుంది కానీ అలా జరగదు కదా!
ఏదైతే అది అని... సరే చెప్పేద్దాం అని సైకిల్ పక్కకి ఆపాను...
ఏంటి? నేను తోక్కనా సైకిల్ అంది గీత...
అది కాదు గీత.. అది... అది...
అది? ఏది?
నాకు నువ్వంటే చాలా ఇష్టం... "ఐ లవ్ యు" అని చెప్పేసా ధైర్యం చేసి...
పద... వెళ్దాం... క్లాసుకి టైం అయింది అనేసింది గీత...
ఇంతకీ ఒప్పుకున్నట్టా? కాదా? అన్నాను...
పద క్లాసుకి అంది...
మేమిద్దరం క్లాస్కి వెళ్ళిపోయాం...

జరిగినది బోసుగాడికి చెప్పా...
ఎన్ని సినిమాలు చూసావ్?
ఒక రోజాపువ్వు ఇచ్చి అయినా చెప్పొచ్చు కదరా...? అన్నాడు బోసుగాడు.
నాకు ఆ ఐడియా రాలేదు...
గీత మూడ్ అంతా మామూలుగానే ఉంది...
నేనే కొంచం డిస్టర్బుడ్ గా ఉన్నా అనిపించింది.
అస్సలు ఒక క్లాస్ కుడా వినలే... సాయంత్రం బోసు వెళ్దామా అన్నాడు... అమ్మాయిలందరూ బస్సు ఎక్కేసారు...
గీత నా సైకిల్ దగ్గరికి వచ్చి వెళ్దామా అంది...
బోసుగాడు ముందే వెళ్ళిపోయాడు నవ్వుకుంటూ...
మధ్యలో గీత నాతో ఎం మాట్లాడలేదు...
ఆంజనేయస్వామి కోవెల వచ్చాక ఆపు అంది గీత.
ఇప్పుడు చెప్పు ఉదయం ఏదో చెప్పావ్ అంది...
గీత అది... నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం.. నిన్నుమొదటి రోజు చూసిన దగ్గరనుంచి... నీ అలవాట్లు నే బిహేవియర్ నాకు నచ్చాయి...
ఐ అన్నాను...
ఐ లవ్ యు టూ! అంది గీత ...

నా ఆనందం ఇంతా అంతా కాదు... వెంటనే గీతని కౌగిలించుకున్నా...
కాలేజి నుండి ఆంజనేయస్వామి కోవెల దాకా గీత నాతో సైకిలు మీద వచ్చేది.

మా మీటింగ్ స్పాట్ అదే! అక్కడి నుంచి వాళ్ళింటికి నడిచి వెళ్ళేది.

తను ఒక రోజు కాలేజికి రాలేదు...

ఒకరోజు బండి మీద గీత... ముందు ఎవరో అబ్బాయి... ఆ అబ్బాయి నాకు తెలియదు కానీ చూడడానికి చిన్నపిల్లాడిలా ఉన్నాడు... కొంపతీసి గీతకి బావ అలాంటి రిలేషన్ కాదు కదా అనుకున్న మనసులో!

వాళ్ళ తమ్ముడుగిరీష్.. గిరీష్ నాకంతగా తెలీదు...బండి మీద దింపాడు మరుసటి రోజు...ఒక్క రోజే కదా అని నేను లైట్ తీసుకున్నా... మరుసటి రోజు కుడాఅదే అయ్యింది...
ఇంక రోజు మా తమ్ముడేనన్ను దింపుతాడు అంది గీత. నేనుసైకిల్ మీద వెళ్తాను అంటే నానగారువద్దన్నారు.

కొంపతీసి మీ తమ్ముడికి తెల్సిందా మన విషయం అని అడిగాను...ఏమో? నాకు తెలీదు అంది.
గీత వాళ్ళ తమ్ముడువాళ్ళ నాన్నగారికి చెప్పేసాడు...ఇంట్లో స్ట్రిక్ట్ చేసేసారు.గీత పరిక్షలు రాయడానికి తప్ప కాలేజికి రాదనీ సీత చెప్పిందనిబోసుగాడు చెప్పాడు.
దానితో నేను నేరుగా గీత వాళ్ళింటికి వెళ్లాను...గీతకి లెటర్ ఇవ్వడానికి కుడావీలు లేదు..

వెంటనే బోసుగాడిని బ్రతిమాలి సీత చేత గీతకి లెటర్ పంపించా...
  గీత లెటర్ చదువుతోంది...
                      గీతా నిన్నుచూడకుండా నేనుండలేకపోతున్నా...ప్రతి క్షణం ఒక యుగంలా ఉంది...ఈ విరహం నేను భరించలేకపోతున్నా..ఎన్నాళ్లని ఇలా వేచి ఉండను?మనం కన్న కలలన్నీ వృధాపోవడమేనా?నేను నిన్ను విడిచి ఉండలేను.మనంపెళ్లి చేసుకుందాం.నేను మా ఇంట్లోచెప్తా... నువ్వు కుడా మీ ఇంట్లోచెప్పి ఒప్పించడానికి ట్రైచెయ్.నీకు వీలయితే ఇవ్వాళ రాత్రి7 గం.లకి మన మీటింగ్ స్పాట్లోకలుసుకుందాం. 
గీత సరే అని చెప్పాననిచెప్పు అంది అని సీత బోసుగాడికిచెప్పింది.
బోసుగాడు నేనురాత్రి ఆంజనేయస్వామి కోవేలదగ్గరవెయిట్ చేస్తున్నాం.గీత రానేవచ్చింది...
బోసుగాడు పక్కకెళ్ళాడు...

గీత వచ్చావా..? ఎన్నాళ్లైందినిన్ను చూసి.. రా గీతా మనం పెళ్లిచేసుకుందాం! అన్నాను...

నువ్వంటే నాకూఇష్టమే.. మనం కలిసే జీవిస్తాం..
నేను ఇంట్లో అడగాలంటే ప్రెసిడెంట్గారి అబ్బాయి అంటే ఒప్పేసుకుంటారు...
కానీ నాకు అలా ఇష్టం లేదు...
నువ్వునన్ను నీ సంపాదనతో పోషించాలి.
నువ్వు నన్ను ఏంపెట్టి పోషిస్తావ్? అన్నదానికినాకు సమాధానం కావాలి...
గీత వాళ్ళ తమ్ముడు వాళ్ళ నాన్నతో వచ్చాడు...
చేతి కర్ర తీసుకుని నా తల మీద గట్టిగా ఒకటి కొట్టాడు... రక్తం బొట బొట కారింది...
బోసుగాడు  వాడిని కొట్టబోయాడు... నేనే ఆపేసా...
గీతని వాళ్ళ నాన్న లాక్కుని తీసుకుపోతున్నాడు...

ఒక్కటి పీకుదామనుకున్నా వాడిని.... ఏరా! ఏమ్మట్లాడవే? అన్నాడు బోసుగాడు
నాకు గీత చెప్పింది నిజమే అనిపించింది...
నేను ఏం మాట్లాడలేక పోయా! నా సైకిల్ తీసుకుని అక్కడినుంచి వచ్చేసా...

నాకంటూ ఉన్నది నా సైకిల్ మాత్రమే... ఏం చెయ్యాలన్నాఈ ఊళ్ళో కుదరదు...
ఎందుకంటే మా నాన్నే ప్రెసిడెంట్..
ప్రెసిడెంట్గారి అబ్బాయి ఫలానా పని చేస్తున్నాడంటే ఇంట్లో భాగోతం అయిపోతుంది...
నా బుర్రకేంతట్టలే...
ఏం చేసినా పక్కవూళ్ళోనే... ఇక్కడెన్ని చేసినా మన పప్పులుడకవు..
ఇలా కాకపోతే మా నాన్నతో చెప్పేసి ఏదో ఒకటి మన ఊళ్లోనే చెయ్యాలి అన్నాను బొసుగాడితో...

అలాంటి టైం లో...పక్క ఊరిలో సైకిల్ పోటీలు జరుగుతున్నాయని ప్రచారం జరుగుతోంది... నేను బోసుగాడు కలిసి బయల్దేరాం...

పోటీకి ఇంకా పది రోజులుంది... ఎక్కడెక్కడినుంచో వస్తారు... లాస్ట్ టైం నేను బోసుగాడు పోటీలు చూడటానికెళ్ళాం...
ఇంకా సైకిల్ పోటీలకి ప్రాక్టిస్ మొదలు పెట్టాను... ఎంత తక్కువ టైం లో ఎంత దూరం కవర్ చెయ్యగలం అనేదే ముఖ్యం...
పోటీరోజు రానే వచ్చింది...
పొటీదారులందరిని రెడీ  అవమన్నాడు....  గీత ఇంకా రాలే!
నా కళ్ళు గీతకోసమే వెతుకుతున్నాయి...
నాకు ఇప్పుడున్నదంతా  బోసుగాడు ఒక్కడే...
ఎలాగైనా పోటీలో గెలవాలి....
పచ్చ జెండా ఊపారు... అందరు బయల్దేరారు... నేను కుడా పెడల్ మీద కాలు పెట్టి రెడీగా ఉన్నా ...
గీత కనిపించింది.. నేను నెమ్మదిగా స్పీడ్ పెంచడం మొదలుపెట్టా...
మొత్తం ౨౪కి.మీ. ఊరి చుట్టూ తిరిగి ఎవరు తొందరగా చేరుతారో వాళ్ళదే గెలుపు...
ముందు సంవత్సరం గెలిచినవాడు రాజు... చాలా స్పీడ్ గా వెళ్తున్నాడు... వాడిని ఓడిస్తే చాలు నేను నా గమ్యం చేరిపోయినట్టే...
ఈ పది రోజుల ప్రాక్టీసు చాల బాగా ఉపయోగపడింది... అనుకున్నట్టే రాజే నా మెయిన్ టార్గెట్...
ఫినిష్ లైన్ కి ఒక పావు కి.మీ. దూరంలో ఉన్నాం రాజు నేను...
అలసిపోయినట్టైపోయింది.. శక్తి క్షీనిస్తోంది... కాని ఇది నా జీవిత సమస్య...ఎలా ఐన గెలవాలి అన్న తపనతో తొక్కుతున్నా...
నేను ఫినిష్ లైన్ దాటేసా... వెనక్కి తిరిగి చూస్తే రాజు నన్ను అభినందిస్తూ కనిపించాడు...
రాజు దెగ్గరికి వెళ్లి నువ్వు కావాలని నన్ను గెలిపించావ్ కదా రాజు అన్నా నేను... రాజు నవ్వి స్నేహం ప్రేమ ఎప్పుడు ఓడిపోవు అన్నాడు.. వెంటనే రాజుని హత్తుకుని షేక్ హ్యాండ్ ఇచ్చా...  బోసుగాడి ఆనందమే ఆనందం...
వచ్చిన డబ్బుతో ఏదైనా బిజినెస్ స్టార్ట్ చెయ్యాలి అనుకున్నా...
పెద్దలతో చెప్పి పెళ్లి చేసుకోవాలి అని డిసైడ్ అయ్యాం నేను గీత...

మా పెళ్ళికి పెద్దలు ఒప్పుకున్నారు ఇద్దరం చదువులు పూర్తి చేసుకుని సెటిల్ అయ్యాం.
హ్యాపీ లైఫ్ ఇంక...
గుణవతి అయి నేనూ మీ వెంటే అని ఉండే భార్య, అన్ని వేళల్లో సహాయపడే ఒక మిత్రుడు చాలు మంచి జీవితం  గడపడానికి...

ఇంక పొల్యూషన్ విషయానికొస్తే...
ఆ రోజు నా సైకిలే లేకపోతె నా పరిస్థితేంటి? అమ్మో! ఆ ఆలోచనే వద్దు...దాని వల్ల అసలు కాలుష్యమే లేదు..
పైగా ఒంటికి మంచి ఎక్సర్సైజ్ కూడాను...
ఈ కాలుష్యం వల్ల ప్రజలు ఎంతో అనారోగ్యం పాలవుతున్నారు ...
మనకి కనీసం ఆక్సిజన్ పీల్చడానికి ఉంది... కొన్నాళ్ళు పోయాక గాలికోసం ఆక్సిజన్ సిలిండర్లు వాడాలేమో..!
అందుకే కాలుష్యాన్ని పెంచే వాహనాల వాడకం తగ్గించాలి...
అలా చేయడం వల్ల 
మన తరువాతి తరాలకి కుడా మంచి ప్రకృతిని ఇచ్చినవాళ్ళం అవుతాం...

కోటి విద్యలు... కూటి కొరకా? కోటి కొరకా?

"రెక్కాడితే కానీ డొక్కాడదు" అని... 

ఎంత రెక్కలు ఆడించినా... డొక్కాడాలంటే సంపాదించాలి...
సంపాదన కోసం మనం ఎంతో కష్టపడతాం... 

రాత్రింబవళ్ళు కష్టపడి నెలంతా పని చేసేది నేలాఖరున వచ్చే జీతం కోసమే...

అన్ని రోజులు కష్టపడ్డ కష్టం అంతా ఆ ఒక్క రోజుతో పోయినట్టు అనిపిస్తుంది.
మళ్ళీ జీతం తీసుకోవాలంటే ఇంకో నెల గడవాలని  అనుకుంటే మాత్రం...
అబ్బా! ఇంకో నెల పనిచెయ్యాలా? అని అనుకుంటాం.

అదేదో సినిమాలో చెప్పినట్టు అక్కడినుంచి ఇక్కడికి ఎంత దూరమో ఇక్కడి నుంచి అక్కడికి కూడా అంతే దూరం కదా!

ఇంజనీరింగు చేసినా ఇంట్లో కూర్చున్నా ఆకలి ఆకలే...
ఆకలికి తెలిదు కదా మనం ఎవరమో ఏంటో అని...? తెల్సినా పెద్దగా చేసేదేం లేదు..
పాపం దాని పని అది చేసుకుపోతుంది...                

మనం ఏం చేసినా ఎన్ని చేసినా పోట్ట నింపుకోటానికే...

అందుకే కోటి విద్యలు కూటి కొరకే అన్నారు...
ఎంత డబ్బు-దస్కం ఉన్నా పరువు-పలుకుబడి ఉన్నా ఎంత గొప్పవాడైన ఆకలి ఎవడికైనా ఆకలే!

                 మనకి ఎంత సంపాదించినా తనివి తీరదు.ఉన్నదానితో సంతృప్తి చెందితే మనం మనుషులం ఎందుకౌతాం? పైగా "ధనమూలమిదం జగత్" అని మనకి ఉండనే ఉంది కదా...! పైగా ఎన్ని నేర్చుకున్నా అది సంపాదనకే అయిపోతోంది... కోటి విద్యలు కోటి కొరకే అయిపోతున్నాయి... 

ఈ లోక్పాల్ బిల్ అది ఇది అన్ని ఎన్ని వచ్చినా మన లోకం మనదే... మారదే!
హిట్లర్ లాంటి వాడు వచ్చినా సరే ఏమి చెయ్యలేడు... అందరు డెమోక్రసీకి అలవాటు పడిపోయారు...

ముఖ్యంగా మన దేశంలో ఐతే అన్నీ డబ్బుతోనే ముడిపడి ఉన్నాయి కనుక!
 ఏ పని జరగాలన్నా డబ్బు ముట్టితేకాని అవదు... దానికే  కొన్నిచోట్ల గిఫ్ట్ అని పేరు...
గిఫ్ట్లు వస్తే కాని పనులు జరగవు...

ఎంత కష్టపడినా తిండి సంపాదించడానికే కాని డబ్బుకోసం కాదు...
పూర్వం అంటే... ఈ నాణాలు ముద్రించక ముందు... వరహాలు వజ్రాలు ఇలా ఉండేది కొలమానం... అంతకముందు పశుసంపద ఎంత ఉంటే వాడు అంత ధనవంతుడు... ఇదంతా పోయి... నోట్ల,నాణాల ముద్రణ వచ్చాక మరీ డబ్బు మత్తులో పడిపోయింది ప్రపంచం.
బ్రతకడం కోసం తినడం కాని తినడం కోసం బ్రతకడం కాదు...
జీవితం కేవలం డబ్బు సంపాదించడమే కాదు ఇంకా ఎన్నో, ఎన్నెన్నో సంపాదించాలి,అనుభవించాలి అన్న ఆలోచన ఉన్నవాళ్లు  చాలా గొప్పవాళ్ళు అయ్యారని మనకి తెలుసు.

అలా అని డబ్బు సంపాదించొద్దు అని కాదు... ఏదైనా మితంగా ఉంటేనే బావుంటుంది.
కాని డబ్బు ఎవరికి చేదు చెప్పండి...?
అందరికి డబ్బు కావాలి... ఏం ఇచ్చినా వద్దనే వాళ్ళు ఉంటారు కాని డబ్బు బంగారం ఇలాంటివి వద్దనే వాళ్ళుండడమే చాల అరుదు...

ఒక రెండు రోజులు వరసగా ఇడ్లీ టిఫిన్ చేస్తే రోజు ఈ చెత్త ఇడ్లీయేనా అంటాం...
మొదటి రోజు బంగాళదుంప వేపుడు ఎంతో ప్రీతితో తింటాం రెండవరోజు కుడా అదే ఐతే పర్వాలే కానీ మూడవ రోజున బంగాళదుంపవేపుడు చేస్తే ఇల్లంతా గోల గోల చేసేస్తాం...
రోజూ ఇదేనా? ఇంకేం కూరల్లెవా? అని గెట్టిగా కేకలేస్తాం. నేను తినను అని అలుగుతాం...
ఎంతో ఇష్టమని అమ్మ మనకోసం చేస్తే మనమేమో రోజు ఇదే అని వదిలేస్తాం... అదే డబ్బైతే??
ఎంత ఇచ్చినా మనం తీసుకుంటూనే ఉంటాం...

ఏదో అవసరమై నాన్నగారిని ఓ 10 రూపాయిలు అడిగి తీసుకున్నామనుకోండి... 10 అంటే పదేనా ఇంకో పదివ్వోచు కదా?? సంపాదించేది ఖర్చుపెట్టడానికే కదా? ఏం చేసుకుంటారు? మాకోసమే కదా అంతా అనుకుని ఉంటాం చిన్నప్పుడు... సంపాదిస్తే కానీ దాని విలువ మనకి తెలియదు.

కొన్ని లక్షలు సంపాదించాలి అని నాకున్న ఆశల్లో ఒకటి...
నా చిన్నప్పుడు మా నాన్నగారు ఆఫీసునుంచి రాగానే రొజూ అడిగేవాడిని డాడీ ఓ కోటి తెచ్చారా? అని...
మా నానగారు సరదాగా... చాకలాడికి వేసాను రేపు తెస్తాడు అనేవారు...

ప్రతి ఆశకి ఓ హద్దు ఉంటుంది.హద్దు మీరిన ఆశలు ఆకాశాన్ని అంటుకోవడం మొదలుపెడితే  కష్టాలు మొదలైనట్లే... ఆశ అత్యాశ కాకూడదు...

ఒక పది రూపాయిలు సంపాదించాక ఇంకో పది... వంద... వెయ్యి... లక్షలు... కోట్లు... ఇలా.... సంపాదన పెరగాలనే మనిషి ఉబలాట పడతాడు.

నాకున్నది చాలు... అని సంత్రుప్తిపడే వాళ్ళు ఉండటమే చాల తక్కువ.

మనం అనుభవించడానికే కొన్ని లేవు. ఆ హిస్టరీ బుక్స్ తిరగేస్తే కాని కొన్ని తెలివు మనకి...
అలా మిగిలినది అంతా మనమే అనుభవిస్తే మన భావితరాలకి మనం మంచి ప్రకృతిని కూడా ఇవ్వలేం...
పాపం వాళ్ళు ఏ ట్యాబుల్లోనో నోటుల్లోనో గూగుల్ సెర్చ్ చేసి చూసుకోవాలి... ఇలా ఉండేదంట అప్పుడెప్పుడో అని...
తినడానికి మంచి తిండిని కుడా ఇవ్వలేం... ఇప్పటికే పిజ్జా అని బర్గర్ అని... బ్రెడ్ బటర్ జాం అని... వీటికే అలవాటు పడిపోతున్నారు... కొన్ని కూరల పేర్లే తెలివు కొందరికి...

నేను సంపాదించింది నాది అని అనుకునేవాళ్లు చాలామంది ఉన్నా అప్పుడో ఇప్పుడో ఎప్పుడో అది ఇంకొకళ్ళకి చెందుతుంది అది.
ఉన్నంతకాలం డబ్బు సంపాదించి... సంపాదించి... పోయాక వారి పిల్లలు సుఖంగా అనుభవిస్తారు అనుకోడానికి కుడా లేదు... పిల్లలు వారి పిల్లలకి వారి పిల్లలు వారి పిల్లలకి... ఇలా సాగిపోతూనే ఉంది...
వంశపారపర్యం అయిపోతోంది... అన్ని రంగాల్లోనూ...
పక్కవాడికి అవకాశం దొరకనివ్వకుండా ఉన్న డబ్బుతో ఇంకా సంపాదిస్తూనే ఉన్నారు...
ఏమైపోతోందో ఈ లోకం...?

సంపాదన అనేది సంతోషాన్ని ఇవ్వాలి... సంపాదనని కాపాడుకోవాలి అని భయంతో బ్రతుకుతున్నంత కాలం ఆ జీవితం వ్యర్ధమైంది...
విద్య వినయాన్ని ఇస్తుంది... బ్రతికుతున్నంతకాలం ఎంత వినయాన్ని సంపాదిస్తామో అది అసలైన సంపాదన...
మన దేశంలో మనకి తెలియని విద్యలు చాలా ఉన్నాయి... మన పూర్వీకులు గ్రంధాలలో నిక్షిప్తం చేసి ఉంచారు..
వాటిని వెలుగులోకి తెచ్చి... అందరికీ ఉపయోగ పడేలా చెయ్యాలి... ఎన్నెన్నో విద్యలు నేర్చుకోవాలి...
  
వీలైనన్నిటిని నేర్చుకుందాం... మంచికే ఉపయోగిద్దాం... భావితరాలకు మంచి సంస్కృతిని, ప్రకృతిని  అందిద్దాం.

understanding a person...?

One of my friends promised me for an outing and missed it as he has an appointment with his girl...
He said... Dude! Hope you can understand me...
I said thats ok.. you carry on...
Got bored...
Thought someone may join me and made a cal to another friend...
she is busy with her work and stated the same statement... you can understand me na buddy...
Few such incidents lead me to think on "understanding"
why does everyone say understand me??
what exactly does this 'understand me' mean??
Do we really understand a person?
if yes how? if not why?

No one can really understand another person.
I would say understanding a person is not true for 99%...

Human thinking varies from time to time...
As all of us(humans) are gifted with a dangerous organ called brain, which has the ability to think and which helps one in differentiating things from one another and this is that thinking which keeps on tuning our brain inturn changing the focus of mind from from one to the other.
Change in the focus is because of the intervention of human with nature...
There exists a beautiful relationship between nature and human.
The human mind thinks that nature is never still.As one moves from place to place,nature changes...
wet rainy forests changes to deserts, cloud icy mountains turns into vast oceans.Even one sits in a place observes nature changing with time.Plants wither and die,animals migrate, seasons change,sun sets and rises,moon waxes and wanes.Everything born evantually dies.
Nature is made to be like whatever and however it can..
But it is human mind that is not still...
One can never reach others expectations to the full.Better way is to experience the person.
It is difficult to depict that one behaves like this or like that in a particular sitaution.
But one can get used to the behaviour of the other person,so that that helps him in understanding the his behavior in that situation.
Things vary from person to person and time to time...
what was right in the past may be wrong in the future.
what was good in one part may be bad in the other.
what one person find beautiful may be ugly to the other...

It is the situation that one should understand and behave... I call it as a smart work...
Situations often comes here and there and people act according to it in different ways...
If situatuion demands... we have to do anything which may even be out of our scope...
One can easily figure it out that he who understood the situation and behaved succeeded in life...

If you call it understanding a person, then...
Understanding a human requires one to be at a higher frequency to the one who he is trying to understand.
whenever two persons are speaking there exists a frequency for each person... this can be called as  natural frequency... which may be same for two or more...
Sometimes we say our tastes matches...
Same pinch,Great minds think alike and all that stuff...
This is what exactly happens...

Your thinking frequency matches with that of the other guy so that you both think alike...
That is why if you stuck with a problem you get many ideas from others than yourself as they think beyond your frequency range...

That is why for manythings, we approach a greater person who can see things beyond what we can...

Right from ages and puranas the tradition of Marriage between two persons is made in such a way that husband is elder to wife...
This helps the husband to understand the wife as he is experienced and has an exposure to many things.. so that they lead a happy life together.
One who is experienced can understand things in a better way...

So experience the experienced...

Experience certainity ;)

మా రిక్షా గురయ్య...

అమ్మా! ఎంతసేపమ్మా? స్కూల్కి టైం అయిపోతోంది... క్యారేజ్ పెట్టు తొందరగా...
రోజూ ఇదే గోల ఇంట్లో. . .
అమ్మ ఎంతకీ క్యారేజ్ పెట్టదు,నానగారి పేపర్ చదవడం అవదు. నాకేమో స్కూలుకి టైం అయిపోతుంది.


నాకస్సలు అర్థం కాదు అంత పెద్ద పేపర్ ఎందుకు తయారు చేస్తారో?
అదేదో మా సోషల్ టెక్స్ట్ బుక్ పజీలన్నే విడిగా తీసి అతికించినట్టు ఉంటుంది. నాకస్సలు నచ్చదు పేపర్ చదవడం. కానీ నానగారు మాత్రం రోజూ చదివేస్తూనే ఉంటారు. పైగా నన్ను కుడా చదవమంటారు.
నేను స్నానం చేసి,దేవుడికి దణ్ణం పెట్టి, బుక్స్ సర్దుకునే వరకు అలా చదువుతూనే ఉంటారు.అదే టైంకి గురయ్య వచ్చేస్తాడు...
గురయ్య రిక్షాబెల్ కొడుతూనే ఉంటాడు... అప్పటిక్కానీ నాకు క్యారేజ్ ఇవ్వదు అమ్మ.
గురయ్య ఇంకా రాలేదు కదా? అంటుంది అమ్మ.


గురయ్యా.... గురయ్యా... అని నేను పిలిస్తే గురయ్య పలికేదాకా క్యారేజ్ ఇవ్వదనమాట.
అదిగో గురయ్య బయటే ఉన్నాడు... క్యారేజ్ ఇస్తే నేను స్కూలుకి వెళ్ళొస్తా అమ్మా...


గురయ్యేమో... బాబు... మీదే లేటు.. స్కూలుకి టైం అయిపోనాది... అందరూ వచ్సారు... మీరోస్తే స్కూల్కి పోడమే!

మా స్కూలు మా ఇంటినుంచి ఓ 3 కి.మీ. దూరం ... మా ఇంటి ముందే సినిమా హాలు... సినిమా పోస్టర్లు చూస్తూ అలా అందరితో గోల గోల చేస్తూ రిక్షాలో వెళ్ళేవాడిని స్కూలుకి.

రోజూ ఉదయం సాయంత్రం కూడా రిక్షాలోనే స్కులుకెళ్ళి ఇంటికి వచ్చేవాడిని.
గురయ్యకి కుదరకపోతే నానగారు అప్పుడప్పుడు ఆయన లూనామీద దింపేవారు.

రిక్షా ఎక్కిన దగ్గర నుంచి స్కూలుకి దింపేవరకు అలా మాట్లాడుతూనే ఉండేవాడు గురయ్య.


గురయ్య నాకు చిన్నప్పటి నుండి తెలుసు.

నన్ను స్కూల్కి దింపడమే కాదు... ఉదయం పూజకి పూలు తెచ్చేవాడు, నెలవారీ సామాన్లు తెచ్చుకోవడానికి, సినిమాలకి వెళ్ళినప్పుడు కుడా గురయ్య రిక్షాలోనే వెళ్ళేవాళ్ళం.

సాయింత్రాలు నానగారిదగ్గర కుర్చుని ఏదో ఒకటి తెలుసుకుంటూ కాలక్షేపం చేస్తూ ఉండేవాడు అప్పుడప్పుడు.

నానగారంటే గురయ్యకి ఎంతో గౌరవం,మార్యాదాను.బాబుగారు అనే అనేవాడు.నన్ను కూడా చినబాబు మీరు అనే అంటాడు...నాకున్న చనువుకొద్దీ గురయ్య నువ్వు అనేస్తా నేను.

కొన్నిసార్లు మా స్నేహితుల రిక్షావాడు (రామయ్య) రాకపోతే మా ఫ్రెండ్స్ ని  కూడా మా రిక్షలోనే ఎక్కించి తీసుకోచ్చేసేవాడు గురయ్య.
రామయ్యకి గురయ్యకి ఎప్పుడూ రిక్షాపోటీలే... ఎప్పుడూ గురయ్యదే గెలుపు...
ఎవరైనా బంధువులు ఇంటికోస్తున్నారంటే వాళ్ళని చూసే మొదటి వ్యక్తి గురయ్యే ఎందుకంటే కాంప్లెక్స్ కి వెళ్లి తీసుకోచ్చేవాడు తనే.తనకి మా ఇంటి బంధువులందరికీ సుపరిచితుడే.

కాలం అలా గడిచిపోతూ ఉంది.నేను కాలంతోపాటు ఎదుగుతూ 6వ తరగతికి వచ్చాను. అందరూ సైకిళ్ళ మీద వచ్చేవారు స్కూలుకి. 

నానగారికి భయమేమో! నన్ను ఒంటరిగా సైకిల్ మీద పంపడానికి.అందుకే ఇంకా నేను స్కూలుకి  రిక్షాలోనే వెళ్ళేవాడిని.మాకు వారానికి మూడు రోజులు స్పోర్ట్స్ పీరియడ్ కొత్తగా టైంటేబుల్లో పెట్టారు.అందుకని రోజూ ఉదయం మాత్రమే గురయ్య రిక్షాలో సాయంత్రం నానగారు ఆఫీసునుండి వచ్చి నన్ను ఇంటికి తీసుకెళ్ళేవారు.

హోంవర్క్స్ ఎక్కువై నేను నెలవారీ సామాన్లు తేవడానికి కూడా వెళ్ళడం మానేసా... ఎప్పుడైనా సినిమాకి దూరంగా ఉన్న సినిమాహాళ్ళకి వెళ్ళేటప్పుడు వచ్చేవాడు గురయ్య.అప్పుడు బేబి సీట్ నాది.


నేను చదువులో బిజీ అయిపోయా... అప్పుడు ఫైనల్ ఎగ్జామ్స్... నేను పరీక్షకి హాల్-టికెట్ తీసుకెళ్ళడం మర్చిపోయా. ఒక అరగంటలో తీసుకొస్తే పరీక్ష రాయడానికి పంపిస్తారన్నారు మా టీచర్...
పరీక్ష  ఒక పూటే కావడం వల్ల గురయ్య ఇంకా స్కూలు బయటే ఉన్నాడు... ఇలా చెప్పగానే రిక్షాతీసి బయల్దేరి ఒక పావుగంటలో హాల్ టికెట్ తీసుకుని వచ్చేసాడు.చెమటలు కక్కుతూ ఉన్నాడు... పాపం అనిపించింది... గురయ్యకి థాంక్స్ చెప్పి నేను వెంటనే పరీక్ష రాయడానికి వెళ్ళిపోయా... సాయంత్రం చాక్లెట్ కూడా ఇచ్చా..
నానగారికి ఇదంతా చెప్తే నన్ను తిట్టారు.... అంతలా మరచిపోవడమేమి? మళ్ళీ గురయ్యని పంపడం ఎందుకు? అని అన్నారు.
గురయ్యని కూడా మందలించారు "ఎందుకు గురయ్య అంత తొందర?" అని...
పాపం చినబాబుని పరీక్ష రాయనివ్వరన్నారు బాబు అందుకని... అని నసిగాడు...
సరే సరే జాగ్రత్త అని నానగారు అనేసారు.


ఏమోయ్! సైకిల్  కొందామేంటి? మనవాడికి అన్నారు నాన్నగారు అమ్మతో.అమ్మ ఇప్పుడప్పుడే ఎందుకు? పరిక్షలయ్యాక కొనుక్కోవచ్చు అంది.
నేను సరే అని అన్నాను.ఆ తరవాతి రోజూ నుంచి నానగారే దింపారు స్కూలుకి.

గురయ్య ఓ వారం రోజులపాటు రాలేదు.గురయ్యకి ఏమయింది వారం రోజులనుంచి కనిపించట్లేదు... ఊరు వెళ్ళాడా? అని నా పుస్తకాలు సర్దుకుంటూ అమ్మని అడిగాను...

అమ్మ సమాధానం చెప్పలే...
నానగారు మాట్లాడలేదు...కొంచంసేపయ్యాక గురయ్యకి ఒంట్లో బాలే అన్నారు.
నేను దింపుతా అని బండి కిందకి దించారు...


ఈ లోపు రామయ్య వచ్చాడు.
నేను పలకరించాను... ఏం రామయ్యా! ఎలా ఉన్నావ్? ఏంటి సంగతులు?
మా గురయ్య ఏడి? ఎక్కడా పత్తా లేదు అన్నాను.
ఇంకెక్కడి గురయ్య బాబు? మీకు తెల్దా? గురయ్య...అన్నాడు.

నానగారు ఏదో సంజ్ఞలు చేస్తుండటం నేను చూసాను...

నాన్న గురయ్యకేమైంది అనడిగా...

గురయ్య చనిపోయాడు నాన్నా అన్నారు నానగారు....
నాకొక్కసారిగా ఏదో అయిపోయినట్టయింది .

ఏం తోచలేదు... ఏం చెయ్యాలో పాలుపోలేదు... ఒక్కసారిగా కోపం వచ్చింది నానగారి మీద...

నాకెందుకు చెప్పలేదు? వారంరోజులనుంచి ఒంట్లో బాలేదు అనేతప్ప. అని అలిగి స్కూల్ బ్యాగ్ లోపల పెట్టేసి ఓ మూల కూర్చున్నా... నాకు తెలియకుండానే కళ్ళలోంచి నీళ్ళు వచ్చేస్తున్నాయి అప్పుడు.
అమ్మ నాన్న నా దగ్గరికోచ్చారు... ఊరుకో నాన్న... అని సముదాయించారు... అయినా ఏడుపు ఆగలేదు.


ఆ రోజంతా అదోలా గడిచింది. పాపం గురయ్య...
ఎంతో అలవాటైపోయాడు...
స్కూలుకి వెళ్తున్న దారంతా గురయ్యే గుర్తోచ్చేవాడు...
ఆ రిక్షా పోటీలు... సినిమాలకి వెళ్ళడం... సామాన్లకి వెళ్ళడం... అన్నీ కుడా...
ఎప్పటికీ మరచిపోలేను ఆ హాల్టికెట్ సంఘటన అయితే... ఎప్పుడైనా ఏదైనా మర్చిపోతే గురయ్య పడ్డ కష్టమే గుర్తొస్తుంది...

కొందరితో ఉండేది కొంతకాలమైనా ఎంతో దగ్గరైపోతాము... ఎన్నో సంఘటనలు వాళ్ళతో జరిగినవి అలానే గుర్తుండిపోతాయి.

ఉన్న కాలాన్ని గొడవలతో, చికాకులతో కాకుండా మరువలేని మరచిపోని విధంగా గడపాలి.


కొందరు ఈ లోకంలో మనతో లేకపోయినా వారి జ్ఞాపకాలు అలానే నిలిచిపోతాయి.